Mijn vader en mijn moeder
zijn allebei nog thuis.
Ze wonen al die jaren
in één en ’t zelfde huis.

En wij, dat zijn de kinderen,
wij wonen bij ze in.
Wij zijn met andere woorden
een heel gewoon gezin.

We doen ook alles samen,
zijn altijd bij elkaar.
Dat vinden we, hoe heet dat,
gezellig ja. Vandaar.

En alles wordt besproken,
we praten heel wat af.
Zo hebben we nooit ruzie
en krijgen we nooit straf.

We zijn dus heel gelukkig.
Tevreden, blij; dat wel.
En blijven samen hopen
op ooit een fikse rel.