Wanneer ze in haar eerste jaar in Amerika de New Jersey-transit nam naar
Penn Station en daarvandaan de subway om naar tante Uju in Flatlands te
gaan, viel het haar op dat bij de haltes in Manhattan meestal slanke, witte
mensen uitstapten en, terwijl de trein verder reed naar Brooklyn, de mensen
die dan uitstapten meestal zwart en dik waren. Hoewel ze hen in gedachten
niet ‘dik’ noemde. Ze noemde hen ‘groot’, omdat een van de eerste dingen die
haar vriendin Ginika haar had verteld, was dat ‘dik’ in Amerika een fout woord
was, dat beladen was met zedelijke veroordeling zoals het woord ‘stommeling’
of ‘bastaard’, en niet alleen maar descriptief was als ‘kort’ of ‘lang’. Dus had ze
het woord ‘dik’ uit haar vocabulaire verbannen. Maar de afgelopen winter
kwam ‘dik’ na bijna dertien jaar terug, toen een man in de rij bij de supermarkt
achter haar mompelde: ‘Dikke mensen zouden die troep niet moeten eten’,
toen ze haar extra grote zak Tostito’s afrekende. Verrast wierp ze een enigszins
gekwetste blik op hem en ze vond het een perfect onderwerp voor haar blog,
het feit dat deze onbekende haar te dik vond. Ze zou de post registreren onder
de categorie ‘ras, klasse en lichaamsomvang’. Maar thuis voor de spiegel
besefte ze dat ze al te lang had genegeerd dat haar kleren tegenwoordig strak
zaten, de binnenkanten van haar dijen tegen elkaar schuurden, haar zachte,
ronde lichaamsdelen schudden als ze bewoog. Ze wàs dik.

Ze zei het woord ‘dik’ langzaam, liet het naar voren en naar achteren
glijden en dacht aan al die andere dingen die ze geleerd had niet hardop te
zeggen in Amerika. Ze was dik. Ze was niet rond of grofgebouwd; ze was dik,
het was het enige woord dat echt voelde. En ook had ze het cement op haar
ziel genegeerd.