Als je zo lelijk bent als ik, kun je een hoop lol hebben. Niemand let op je. Ik
bedoel, niemand zit de hele poos verliefd naar je te gluren, je kunt opstaan
en weglopen als je er zin in hebt, niemand die het ziet en het duurt zeker
een uur voor iemand vraagt: ‘Hé, waar is Sallie Mo?’ In een uur kun je veel
doen. Je kunt een bank beroven of een moord plegen. Dan zegt iedereen:
‘Nee, Sallie Mo kan het niet hebben gedaan, die zat hier te lezen. Toch?’
Ik heb er nooit gebruik van gemaakt want tot vanmiddag dertien uur
tweeëndertig heb ik niks anders gedaan dan lezen. Ik kon het al toen ik drie
was en daarvoor deed ik alsof. Als ik een boek één keer had gehoord, kende
ik het uit mijn hoofd. Als je de tekst dan hardop zegt en op het goede
moment de bladzij omslaat, denken ze al gauw dat je kunt lezen. Als ze op je
letten tenminste. Maar lelijke baby’s vinden ze nog erger dan lelijke pubers,
lelijke baby’s mogen eigenlijk niet bestaan. Dus doen ze alsof je niet bestaat.
Als je zo lelijk bent als ik, kun je een hoop lol hebben. Niemand let op je. Ik
bedoel, niemand zit de hele poos verliefd naar je te gluren, je kunt opstaan
en weglopen als je er zin in hebt, niemand die het ziet en het duurt zeker
een uur voor iemand vraagt: ‘Hé, waar is Sallie Mo?’ In een uur kun je veel
doen. Je kunt een bank beroven of een moord plegen. Dan zegt iedereen:
‘Nee, Sallie Mo kan het niet hebben gedaan, die zat hier te lezen. Toch?’
Ik heb er nooit gebruik van gemaakt want tot vanmiddag dertien uur
tweeëndertig heb ik niks anders gedaan dan lezen. Ik kon het al toen ik drie
was en daarvoor deed ik alsof. Als ik een boek één keer had gehoord, kende
ik het uit mijn hoofd. Als je de tekst dan hardop zegt en op het goede
moment de bladzij omslaat, denken ze al gauw dat je kunt lezen. Als ze op je
letten tenminste. Maar lelijke baby’s vinden ze nog erger dan lelijke pubers,
lelijke baby’s mogen eigenlijk niet bestaan. Dus doen ze alsof je niet bestaat.
Eigenlijk doet iedereen altijd alsof. Je kunt nooit zeker weten wat mensen
denken. Alleen in boeken. Dat leg ik later uit. Ik heb tien jaar lang de hele
dag kunnen lezen. Niemand die me stoorde, niemand die me vroeg of ik zin
had om te zoenen achter de heg of te zwemmen bij zonsondergang,
‘helemaal alleen met z’n tweetjes’. Niemand heeft me ooit gevraagd om in
een film te spelen.
Kappen.
Nu.
Dit moet het beste boek van de wereld worden dus eerst avonturen en
daarna pas een beetje denken op papier. Iedereen moet zó graag willen
weten hoe het verdergaat dat ze mijn gedachten op de koop toe nemen. Ook
niet meteen vertellen wie iedereen is en wie zijn vader is en zijn moeder,
want dan is het of je de Bijbel zit te lezen en daar ben zelfs ik niet doorheen
gekomen.