Vervoerd op een plotse windstoot alleen door hemzelf gevoeld komt een vlinder, een koolwitje, aangevlogen en fladdert door mijn tuin, zich afvragend is hier de plaats om te rusten, of daar, of daar, en al doende bindt hij met een draad, onzichtbaar voor mij, de slaperige bloemenkopjes aan elkaar en vervolgens ook aan mij. Tot een tweede windstoot hem optilt over mijn hek en uit het gezicht. Wat de tuin achterlaat precies zoals die was, alleen dat nu een gevoel van leegheid bevestigt dat een moment van mijn leven voorbij is dat ik anders niet gedacht had te missen.