Voordat ik de pakjes mocht uitpakken, werd er gezongen. Met volle
overtuiging, al kon niemand echt zingen. Toch glom ik. Ik keek naar papa,
naar mama, ik was jarig. Vandaag mocht ik verzinnen en bedenken wat ik
wilde. Vandaag was alles leuk en vrolijk. Vandaag zou de zon schijnen in
huis en daarbuiten, ook als de zon zou besluiten om niet te schijnen.
Tussen al die pakjes, in allerlei soorten en maten, lag een klein, rechthoekig
cadeautje. Mama had het extra mooi versierd. Er zaten glitters en steentjes
op, een lint én een vlinder. Meestal had ze zich beperkt tot één versiersel,
maar dit cadeau had het allemaal. Alsof het extra bijzonder was. Een extra
belangrijk cadeau. Een primus inter pares.
Ik pakte het uit, gespannen, maar bovenal ontzettend nieuwsgierig. Wat
zouden mama en papa in deze verpakking verstopt hebben? Mijn kleine
vingers scheurden het papier voorzichtig open. Ik kon niet wachten, maar
versnelde toch niet, omdat ik de nieuwsgierigheid heerlijk vond. Langzaam
kwam een kartonnen velletje tevoorschijn. Toen ik het omdraaide, zag ik
wat ik gekregen had. Ik bleef kijken, zonder iets te zeggen. Het cadeau was
prachtig.
Het was een rechthoekig kartonnetje met daarop allemaal verschillende
plastic plakoorbellen en plastic ringen. Zilver, roze, met glitter en glinster.
Sommige hadden de vorm van een dier, zoals een zeepaardje of een zeester.
Andere waren rond of rechthoekig. Ik was dolblij, hield het in de lucht en
keek naar mijn broers. Kijk!
Na het uitpakken van de cadeautjes kleedde ik me zo snel als ik kon aan, ik
wilde terug naar mijn cadeau. Frisgewassen en in mijn verjaardagskleren
pakte ik het kartonnetje en liep naar de spiegel in de badkamer. Het voelde
alsof ik eindeloos naar dit moment had uitgekeken! Ik nam het eerste setje
en plakte die op mijn oren. Daar zaten ze. In de spiegel zag ik mijn versierde
zelf. Die twee zilveren plastic plakoorbellen, alsof ze daar altijd al hadden
gehoord. Nu was ik zowel vanbinnen als vanbuiten écht jarig.
Ik liep de trap af naar de eerste verdieping, klaar voor het feestontbijt. De
eettafel was een grote pingpongwedstrijdtafel. Hoe onze ouders eraan
waren gekomen, wisten we niet, maar we aten er al jaren aan. Hij was
gigantisch, we konden er makkelijk met z’n zessen aan eten. In het midden
stond een kaarsencircus. Ik nam plaats op mijn verjaardagstroon.
Na het ontbijt werden mijn broertje en ik aan de hand van onze vader naar
school gebracht. Mijn vaders hand was een lieve hand, eentje waarin mijn
vingers veilig gevangen waren. Het was een hand die me op dit soort dagen
veilig naar school bracht. Bij het schoolplein liet hij ons los. In de klas mocht
ik op de stoel gaan staan, vuurtorenhoog, en werd er voor me gezongen. Na
het zingen mocht ik trakteren, mama had een grote rieten mand met linten
versierd en gevuld met chocolaatjes. De mand werd langzaamaan steeds
leger. Met de overgebleven chocolaatjes en een grote kaart met dieren erop
mocht ik langs de andere juffen en meesters. In ruil voor mijn traktatie
zouden ze dan wat liefs op de achterkant van de kaart zetten. Een landkaart
bestaande uit lieve woorden, stickers en kleurrijke tekeningen. Ik voelde
me jarig, écht jarig.
In de pauze gingen we verstoppertje spelen. Het viel me op dat de jongens
uit de hogere klassen aan het lachen waren. Hard aan het lachen. Sommigen
klapten zelfs naar voren. Waarom moesten ze zo lachen? vroeg ik me af. Zo
vreemd was het niet dat wij op onze leeftijd verstoppertje speelden, iets
waarvoor zij zichzelf duidelijk te stoer vonden.
Toen ik ze beter bekeek, zag ik dat ze wezen. Ze wezen naar ons, naar onze
groep, naar de kinderen die al uit hun verstopplek waren gehaald. Maar
toen ik nog beter keek, zag ik dat ze naar mij keken. Konden ze misschien
zien dat ik jarig was? Ik begreep het niet en keek naar mijn schoenen. Was
ik misschien vergeten mijn veters te strikken en dachten ze dat ik mijn
strikdiploma niet had gehaald? Nee, ze zaten in een prachtige lus, een lus als
een schoenkus. Ik probeerde te achterhalen wat er dan zo grappig kon zijn
en keek naar hun vingers. Ze wezen naar mij. Ik volgde de vingers. Ik had
het goed gezien, de vingers wezen naar mij, maar niet zomaar naar mij, ze
wezen naar mijn gezicht. Ze wezen naar mijn oren. Alsof daar iets bizars te
zien was, iets abnormaals, iets ongehoords. Met mijn vingers ging ik naar
mijn oren. Daar voelde ik wat ze zagen en direct wist ik waarom ze moesten
lachen. Die zilveren plastic plakoorbellen. Mijn zilveren plastic
plakoorbellen. Ik haalde ze meteen weg en stopte ze in mijn zak.
Toen we na school met papa naar huis waren gelopen en ik thuis aankwam,
liep ik de twee trappen naar mijn kamer op. Tussen de andere cadeaus
zocht ik naar het kartonnetje op mijn bed. Vervolgens knipte ik met een
schaar de verschillende paren los, stopte ze een voor een in andere
enveloppes en plakte die dicht.
De volgende dag nam ik de enveloppes mee naar school en deelde ze uit aan
de meisjes uit de hogere klassen.