Ik kon het niet meer maken om naar de Smitjes te gaan. Avond aan avond
dat tergende geloer naar de TV in het piepkleine voorkamertje. Om negen
uur – daar kon je de klok op gelijk zetten – zakten ze languit in hun lelijke
plompe fauteuils. En ze snurkten dat het een lieve lust was. Het was geen
gehoor, dat geknor. Nooit meer naar de Smitjes. Ik begon het in mezelf te
haten dat ik verslaafd was geraakt aan die sufmakende TV.
Van de begintijd van de televisie wist ik nog dat ze, net als in de
bioscoop, in het donker keken. Overdag als er een voetbalwedstrijd op was,
of een ander evenement, gingen de gordijnen dicht. Vreemde
misverstanden konden daardoor ontstaan. Buren die kwamen informeren
of er iemand gestorven was. Wie toen een toestel had, was nog niet jarig. De
vriendenschaar breidde zich met de dag uit. De kamer zat altijd stampvol
mensen. En wee degeen die er doorheen durfde te praten! Het was een
ongeschreven wet dat er gezwegen werd als het graf. Als je dat niet deed,
werd je prompt geattaqueerd met een venijnig slangachtig gesis. Maar al
met al had het TV-kijken van toen nog iets heiligs en iets supermagisch. Het
was een wonder, waar ze niet genoeg van konden krijgen. Dat intense was
er niet meer bij. Het was vies verwaterd.