Zelf wist hij niet hoe het kwam dat de jaren door zijn leven waren gesneld,
als in een veldloop, licht en vluchtig, zonder sporen na te laten. Ze werden
hoogstens in zijn lichaam, en vooral in zijn lever, opgeslagen. Dat was later.
Maar helemaal in het begin, na zijn eerste reis, belandde hij voor drie jaar in
de gevangenis, omdat de gemene kapitein zijn hele bemanning
medeverantwoordelijk had gemaakt voor de smokkel van een container
sigaretten en een groot pak cocaïne. Maar zelfs in de gevangenis in dat
verre land bleef Eryk in de ban van de zee en de walvissen. In de
gevangenisbibliotheek stond namelijk slechts één Engelstalig boek, dat daar
waarschijnlijk door een andere veroordeelde jaren geleden was
achtergelaten. Het was een oude uitgave van het begin van de eeuw met
broze, vergeelde pagina’s en talrijke sporen van gebruik.
Op die manier bezorgde Eryk zichzelf voor een periode van meer dan
drie jaar (wat hoe dan ook geen al te zware straf was, gelet op de wetgeving
die honderd zeemijl verder van kracht was en dood door ophanging eiste)
een gratis bijschaving van zijn talenkennis, Engels voor gevorderden, een
cursus literaire walviskunde en reispsychologie, allemaal in één handboek.
Een goede methode die de aandacht niet afleidde. Na vijf maanden kon hij al
fragmenten opzeggen uit de avonturen van Ishmael en sprak hij als Ahab,
wat hem bijzonder veel plezier verschafte, omdat dit een uitdrukkingswijze
was die voor Eryk het natuurlijkst aanvoelde, ze paste hem als goed
zittende kleren, het maakte niet uit dat ze vreemd en ouderwets waren. En
wat een meevaller dat een dergelijk boek op een dergelijke plek en bij een
dergelijke persoon was terechtgekomen. Dit verschijnsel staat bij
reispsychologen bekend onder de naam synchroniciteit, het bewijs voor de
zin van de wereld. Het bewijs voor het feit dat zich in deze prachtige chaos
betekenisdragende draden, netwerken van vreemde logica in alle
richtingen uitstrekken en dat dit — als men in God gelooft — de
ingewikkelde papillairlijnen van zijn vinger zijn. Dat was Eryks visie hierop.
[H]elemaal in het begin, na zijn eerste reis, belandde hij voor drie jaar in de gevangenis, omdat de gemene kapitein zijn hele bemanning medeverantwoordelijk had gemaakt voor de smokkel van een container sigaretten en een groot pak cocaïne. Maar zelfs in de gevangenis in dat verre land bleef Eryk in de ban van de zee en de walvissen. In de gevangenisbibliotheek stond namelijk slechts één Engelstalig boek, dat daar waarschijnlijk door een andere veroordeelde jaren geleden was achtergelaten. Het was een oude uitgave van het begin van de eeuw met broze, vergeelde pagina’s en talrijke sporen van gebruik.
Op die manier bezorgde Eryk zichzelf voor een periode van meer dan drie jaar (wat hoe dan ook geen al te zware straf was, gelet op de wetgeving die honderd zeemijl verder van kracht was en dood door ophanging eiste) een gratis bijschaving van zijn talenkennis, Engels voor gevorderden, een cursus literaire walviskunde en reispsychologie, allemaal in één handboek. Een goede methode die de aandacht niet afleidde. Na vijf maanden kon hij al fragmenten opzeggen uit de avonturen van Ishmael en sprak hij als Ahab, wat hem bijzonder veel plezier verschafte, omdat dit een uitdrukkingswijze was die voor Eryk het natuurlijkst aanvoelde, ze paste hem als goed zittende kleren, het maakte niet uit dat ze vreemd en ouderwets waren.