In de verte loeien sirenes. Een vertrouwd geluid voor het slapen,
wegebbend onheil gewoonlijk, maar deze avond kruipt het naderbij. De sirenes
zwellen aan, omsingelen de straten, steeds luider en benauwder. Auto’s
minderen vaart, voetgangers aarzelen bij het zebrapad. Een blauw licht flitst
tegen de huizen. Jongens op scooters razen voorbij, maar hun onrust blijft
hangen: lichten gaan aan, ramen open, er klinken stemmen op. Iemand zoekt
een zender op de radio. Een paar straten verder verkleurt de hemel. De geur
van verbrand hout trekt langs de gevels. Een fietser draait zich grijnzend om en
wijst naar de gloed boven de torens van de kerk. Contouren die Mulder
dromen kan, zijn appartement kijkt erop uit, maar zo zwart en dreigend als die
avond heeft hij ze nog nooit gezien. Ongerust dat er brand in zijn straat is,
neemt hij een snellere weg terug, maar hij vergist zich in de kronkelstegen en
komt twee keer op dezelfde kruising uit. Een uitgelaten gezelschap steekt over,
joelend op weg naar iets ergs. Met kloppend hart sluit hij zich bij hen aan.
Goddank, ze gaan aan zijn straat voorbij.
Zelden liep iemand zo opgelucht naar een brand.
Als een ambulance met zwaailicht geen kant meer op kan en jongens
weigeren opzij te gaan, wil Mulder omkeren, maar de meute duwt hem voort.
Een hoek verder ruikt hij de hitte en smelt zijn verzet.