Het is helemaal niet de bedoeling dat een vrouw doet waar de mannen goed in zijn. Daar heb ik me in vergist, vroeger al. Ik dacht dat de jongens hielden van meisjes die net zo waren als zij, de jongens. Dus was ik een fellere Winnetou, een hardere soldaat, onverbiddelijker in het gevecht, ruwer, wreder, roekelozer.
Maar de jongens houden helemaal niet van wat op hen lijkt. Ze houden van echte meisjes, die zich opmaken en giechelen en over meisjesdingen praten, die alles doen wat ik mezelf ooit verboden heb.
Begeren en begeerlijkheid heb ik duchtig verward, zijn en hebben ook. Ik werd hetzelfde als degene die ik begeerlijk vond om te hebben, om zelf door begeerd te worden.
Een vrouw die schrijft begeeft zich in het domein van de mannen. Ze
ziet af van haar eigen middelen om zich betekenis te verlenen via iemand
anders en grijpt naar de middelen van de man, die pen, letters, wapens van
de onmacht.
Mannen schrijven boeken ook om de vrouwen te verleiden van ze te
houden, al is het alleen maar in hun hoofd, en als een vrouw een boek
schrijft denkt ze dat ze daarmee de man kan verleiden van haar te houden,
maar de mannen slaan op de vlucht voor schrijvende vrouwen. Het is
helemaal niet de bedoeling dat een vrouw doet waar de mannen goed in
zijn. Daar heb ik me in vergist, vroeger al. Ik dacht dat de jongens hielden
van meisjes die net zo waren als zij, de jongens. Dus was ik een fellere
Winnetou, een hardere soldaat, onverbiddelijker in het gevecht, ruwer,
wreder, roekelozer.
Maar de jongens houden helemaal niet van wat op hen lijkt. Ze
houden van echte meisjes, die zich opmaken en giechelen en over
meisjesdingen praten, die alles doen wat ik mezelf ooit verboden heb.
Begeren en begeerlijkheid heb ik duchtig verward, zijn en hebben
ook. Ik werd hetzelfde als degene die ik begeerlijk vond om te hebben, om
zelf door begeerd te worden. Ik moest zonodig iemand zijn.
Heb ik daar nu zo lang voor doorgeleerd, om de waarheid van de
clichés te ontdekken?