Mijn oom en tante waren de enigen die de herinnering aan mijn moeder – de
lievelingszus van mijn tante, die na een stom ongeval was overleden toen ik
zeventien was – levend hielden. In de eerste maanden van de rouw hadden ze
me aangeboden om bij hen te komen wonen in het noorden; ik had daar
beleefd voor bedankt. Meteen kwamen ze me opzoeken. Ze gaven me geld, ze
belden me elke dag. In de weekenden hielden mijn nichten me gezelschap.
Maar toch voelde ik me alleen, en door de eenzaamheid werd ik veel te snel
verliefd, ik trouwde uit wanhoop en nu leefde ik met Juan Martín, aan wie ik
me ergerde en die me verveelde.
Ik besloot hem mee te nemen naar mijn oom en tante om te zien of andere
ogen een ander mens van hem konden maken. Een maaltijd op de ruime patio
van het grote huis was genoeg voor de deceptie: Juan Martín slaakte een gil
toen een spin zijn been beroerde (‘Als ze geen gekleurd kruis op hun rug
hebben, hoef je je geen zorgen te maken,’ zei mijn oom Carlos met een sigaret
tussen zijn lippen, ‘dat zijn de enige die giftig zijn’), dronk te veel bier, sprak
zonder enige terughoudendheid over zijn zakelijke successen en merkte een
paar keer op dat hij de indruk had dat de provincie ‘nogal achterliep’.
Na het eten nam hij een glas whisky met mijn oom Carlos en hielp ik mijn tante
in de keuken.
‘Ach meisje, het had erger gekund,’ zei ze toen ik in huilen uitbarstte. ‘Hij had
ook als Walter kunnen zijn, die me sloeg.’
Ja, knikte ik. Juan Martín was niet gewelddadig, hij was niet eens jaloers. Maar
ik voelde weerzin tegen hem. Hoeveel jaar zou ik dat nog moeten verdragen,
de afkeer als ik hem hoorde praten, de pijn als we seks hadden, mijn zwijgen als
hij uitweidde over zijn plannen om een kind te krijgen en het huis te
verbouwen? Met mijn handen onder het afwasmiddel veegde ik mijn tranen
weg, mijn ogen begonnen te branden en ik begon nog harder te snikken. Mijn
tante duwde mijn hoofd onder de kraan en liet het water tien minuten lang
over mijn ogen stromen.