Laten we zeggen dat de mens zoiets als een mensenmenigte is. In die menigte zwerven de doodgewone man, de hypochonder, de held, degene met de ellebogen en god weet wie nog meer rond; het is een bonte schaar, die echter een gezamenlijke weg gaat. Er heeft altijd een van hen de leiding en die gaat dan een eind voorop.
Laten we zeggen dat de mens zoiets als een mensenmenigte is. In die menigte
zwerven de doodgewone man, de hypochonder, de held, degene met de
ellebogen en god weet wie nog meer rond; het is een bonte schaar, die echter
een gezamenlijke weg gaat. Er heeft altijd een van hen de leiding en die gaat
dan een eind voorop; laten we ons, om het aanschouwelijk te maken wie leidt,
voorstellen dat hij een vaandel draagt met het opschrift IK. Nu is hij dus Ik. Het
is slechts een woord, maar zo’n machtig en gezagvol woord; zolang hij die Ik is,
heeft hij de heerschappij over de menigte. Vervolgens dringt er weer iemand
anders uit de massa naar voren, wel, en dan draagt hij het vaandel en is de
leidende Ik.