Mijn moeder trok tijdens het koken een lijn in de keuken. Het was een zitkeuken in het souterrain van ons huis en er waren een heleboel kinderen die aan haar rokken hingen en haar voor de voeten liepen. Dus trok zij die streep, niet met krijt of viltstift, maar denkbeeldig.

‘Kijk jongens, als ik kook, loopt hier een grens en daar mag niemand overheen, gesnopen?’

Het was een spannende grens, want onzichtbaar, en het was de kunst om hem zo dicht mogelijk te naderen.

Een andere lijn liep om onze buurt. Wij woonden aan het Vondelpark. Op mijn zesde verjaardag duwden ze me naar buiten, naar de stoep voor ons huis, en daar stond een zeegroen fietsje met stepbanden, trommelrem en kwastjes aan de handvatten. Het was een Italiaans fietsje. Ik mocht van de lange boom tot het zusterhuis verderop fietsen. Ook daar liep dus een denkbeeldige streep. Er was niets aantrekkelijkers dan om die grens te overschrijden. Ik ging naar de overkant, waar de meeste kinderen uit de buurt woonden. Vaak fietsten we samen met een stuk of vijf tegelijk over de stoep en jutten elkaar op om verder te gaan, de hoek om, weg.

Daar gingen we.
Een wereld opende zich.