Het zijn de kleine dingen waaraan herinneringen blijven kleven. Plotseling,
bijvoorbeeld, zie ik de ronde bekers voor me die we in die tijd hadden, met
afbeeldingen van de Moemins erop. Ze waren gebutst aan de randen, maar
ze hadden precies de goede vorm om mijn handen omheen te klemmen, de
warmte van de thee te voelen. Al die avonden waarop we bij elkaar zaten,
Sophie, Michael, Suyin en ik. Suyin hangend op de bank met haar benen
onder zich gevouwen, haar kleurige wollen beenwarmers. Ze had de
gewoonte om, terwijl we zo zaten, haar lijf onverwachts in bochten te
wringen, stak soms plotseling een been kaarsrecht de lucht in, haar voeten
gestrekt. Al haar bewegingen waren moeiteloos, vanzelfsprekend; ze was zo
soepel als een kat.
Al die momenten, als vlinders duiken ze op, heel even zichtbaar en dan
weer verdwenen. Die ochtend dat ik Suyin nog maar net kende. We zaten op
de stoep en verzonnen de stad beneden ons. We gaven haar namen,
verhalen, we trokken de lijnen waarlangs ze bewoog.
‘Vertel over jezelf,’ zei Suyin. We aten grote happen van de watermeloen die
ik in stukken had gesneden, spuugden de pitten naar de overkant. De
zweetdruppeltjes op haar huid, de moedervlek onder haar sleutelbeen, het
kettinkje waar ze tijdens het praten mee speelde. Ik probeerde dingen te
bedenken die ik over mezelf kon vertellen, ik zei: ‘Ik had een oom die
slangen in een oude telefooncel hield.’
Ze keek naar me, wachtte op de rest van het verhaal, dat er niet was. Ik
haalde mijn schouders op. ‘Er is niets te vertellen.’ We staarden naar het
skelet van een achtbaan die iemand lang geleden had gebouwd. Ze volgde
met een vinger de randen van de dingen, de muren, de leuning van de brug.
Later gingen we naar het park, het was oktober maar nog warm. Toen we er
pas een paar seconden zaten, kwamen er lieveheersbeestjes op ons af,
landden met een stuk of zes, zeven tegelijk op ons gezicht, onze armen en
benen, tuimelden onder de ruime rand van haar shirt tussen haar borsten.
Ik denk dat ze moe waren van het seizoen, dat deze plotselinge warme dag
hun nieuwe energie gegeven had, maar niet genoeg om nog echt op te leven.
Vliegen kostte ze moeite, ze vielen zomaar uit de lucht, hun pootjes
kriebelden op onze huid. We waren niet meer dan een tussenpost waarop
ze veilig konden landen, waar ze lukraak tegenaan botsten, en toch was het
bijzonder. Zegening is een te groot woord, te beladen; maar het voelde alsof
iets onze aanwezigheid had goedgekeurd.