Mijn vader heeft me dit verhaal verteld. Het gebeurde begin jaren twintig in
Seattle, voordat ik was geboren. Hij was de oudste van zes broers en een zus,
die niet allemaal meer thuis woonden.
* * *
Het familiekapitaal had een stevige klap opgelopen. Mijn vaders zaak was
ingestort, banen waren er vrijwel niet en het land bevond zich bijna in een
crisis. We hadden dat jaar wel een kerstboom maar geen cadeautjes. We
konden ze stomweg niet bekostigen. Op kerstavond gingen we erg ongelukkig
naar bed.
Tot ieders stomme verbazing lag er de volgende ochtend toen we wakker
werden een berg cadeautjes onder de boom. We probeerden ons aan het
ontbijt te beheersen, maar die maaltijd was in een mum van tijd verzwolgen.
Daarna begon de pret. Mijn moeder mocht eerst. We kropen vol verwachting
om haar heen en toen ze haar cadeautje openmaakte zagen we dat ze een
oude shawl had gekregen die ze een paar maanden daarvoor was
‘kwijtgeraakt’. Mijn vader kreeg een oude bijl met een kapotte steel. Mijn zus
kreeg haar oude slippers. Een van de jongens kreeg een verfomfaaide en
opgelapte broek. Ik kreeg een muts, dezelfde waarvan ik dacht dat ik hem in
november in een restaurant had laten liggen.
Elk oud afdankertje vormde een complete verrassing. Binnen de kortste keren
lachten we zo hard dat we de lintjes van het volgende pakje nauwelijks los
konden krijgen.
Maar waar kwam deze edelmoedigheid vandaan? Het was mijn broer Morris.
Een paar maanden lang had hij stiekem oude spullen verstopt waarvan hij wist
dat we ze niet zouden missen. Vervolgens had hij op kerstavond, nadat we
allemaal naar bed waren gegaan, stilletjes alle cadeautjes ingepakt en ze onder
de boom gelegd.
Ik herinner me die kerst als een van de mooiste ooit.