Ik kwam tot het inzicht dat mijn man, van wie ik gedacht had dat hij mij
geheel en al toebehoorde, met huid en haar, zoals het heet, met al zijn
zielsgeheimen, in werkelijk-heid niet volstrekt van mij was maar van een
vreemde, van iemand van wie ik heel weinig afwist. Ik voelde me alsof ik
iets schandelijks over hem had vernomen dat ik tot dan toe iets wist,
bijvoorbeeld dat hij in de gevangenis had gezeten of op een ziekelijke
manier verslaafd was – zaken die volstrekt niet pasten bij het beeld dat ik
me de afgelopen jaren van hem had gevormd. Ik ontdekte dat ik mijn man
slechts in bepaalde opzichten kende en dat hij mij overigens even vreemd
was als de schrijver die hij op straat had opgepikt en mee naar huis
genomen om dat vreemde spelletje te spelen – een spelletje dat schijnbaar
zinloos was, maar in wezen tegen mij richtte. Ik ontdekte dat mijn man
behalve de wereld die ik kende ook nog een andere wereld had.