Er was eens een vogelvanger die het geluk wilde vangen. Hij dacht: als het me
lukt het geluk in mijn netten te krijgen en in stukjes te verdelen, dan kan ik het
verkopen en word ik rijk. En als ik rijk ben, dan ben ik gelukkig, zodat ik zelf
geen geluk meer hoef te kopen, zodat ik geld overhoud en nog rijker word en
nog gelukkiger. En zo stroomden zijn gedachtekronkels verder tot in de
eeuwigheid.

Er was één probleempje, of eigenlijk twee: de vogelvanger was geboren in een
land waar geluk officieel op de zwarte lijst van decadentie stond en waar het
woord ‘ik’ verboden was. Altijd was er wel iets wat belangrijker was dan geluk
of het ik, revolutie bijvoorbeeld: industriële revolutie, wereldrevolutie,
fluwelen revolutie, nationale revolutie, er kwam geen eind aan. De vogelvanger
kwam uit een familie van dissidenten, individuen die al decennialang
vogelvanger waren geworden. Dat beroep was niet populair, het verdiende niet
veel en de beroepsgroep was zo goed als onzichtbaar in het sociale leven. Zo
kwam het dat de vogelvanger zinnen kon gebruiken waar wel vier keer het
woord ‘ik’ in voorkwam, zonder dat hij werd opgepakt. En zo kwam het ook dat
hij van die aparte ideeën had, zoals proberen het geluk in zijn netten te vangen
om het te verkopen.

Zolang hij leefde, zag de vogelvanger al dat de mensen niet gelukkiger werden
van al die revoluties waar ze telkens voor in de weer moesten. Al deed
iedereen het voor de buitenwereld lijken alsof ze niets liever deden dan met
vlaggen zwaaien en door straten marcheren, hun gezichten werden
ondertussen grijs en hun schouders krom. Bijna niemand durfde het hardop te
zeggen, hooguit fluisterend in de kleine keukens van de kleine woningen
waarin ze verbleven, maar de mensen hadden over het algemeen liever geluk
dan revolutie, dat was voor de vogelvanger zo helder als water.