Zoals de meeste boerenkinderen bezit Blindman een groter dan gemiddeld
reservoir aan zintuiglijke herinneringen en besef van vergankelijkheid. De
dieren op de boerderij maken hem vertrouwd met de cyclus van leven en
dood. Hij kent de vanillegeur van een pasgeboren kalf. De tot kokhalzen
brengende stank van een dode koe die, halfslachtig toegedekt onder
landbouwplastic, op de kadaverauto wacht. Hij kent het gonzende
doodslied van bromvliegen die haar roze koeienneusgaten in en uit gaan.
Op en rond de boerderij is er voor een kinderhand veel om aan te raken. Er
zijn dierenlijven om te strelen, de tot vilt verklitte vachten in de
wintermaanden, een lauw kippenei in elke hand. Als kind deelt Blindman
een zwijgende kameraadschap met een paard dat met zijn fluwelen
bovenlip voorzichtig ‘happend’ over handpalmen en kruin gaat. Hij heeft
zijn eigen weerspiegeling kunnen zien in een omfloerst paardenoog, een
bruine poel omzoomd met een rietkraag van wimpers. Zo’n paardenoog
lijkt meer op een binnenwereld dan op de buitenwereld gericht, altijd in
gedachten verzonken.
Lange tijd heeft Blindman geen wit-rode stok nodig. Jarenlang is zijn
linkerhand vastgesmeed aan de rechterschouder van zijn vrouw. In de
luwte van haar rug gaan ze lepeltje-lepeltje door de wereld. Alleen ’s nachts
in bed kan Blindman zijn geliefde uit de wind houden en valt ze tegen zijn
rug aan in slaap. Wekelijks bezoeken ze de kunstijsbaan, hun beenslagen
zijn feilloos op elkaar ingespeeld. Blindman houdt van schaatsen, het moet
voor hem een zeldzaam moment van versnelling zijn wanneer hij aan haar
schouder licht zwierend over de ijsvloer glijdt. Een bodem zonder
drempels, stoepranden of andersoortig reliëf dat hem voortdurend tot een
behoedzaam tempo maant. Dat het voor blinden en slechtzienden niet
vanzelfsprekend is om onbekommerd een eindje te kunnen huppelen,
realiseer ik me wanneer ik in een televisieprogramma een blinde
evenwijdig aan een lange waslijn een sukkeldrafje zie maken. De man
gebruikt de waslijn op het gazon als zijn leidraad, een hand tot een oog
gevormd rond het touw, de andere hand recht vooruit om de paal mee aan
te tikken, zich om te keren en hetzelfde eindje weer terug te draven. Het
grasperk is egaal, toch tilt hij bij iedere sprong voorwaarts de knieën
merkwaardig hoog op, alsof zijn voeten de zaak nooit helemaal vertrouwen,
altijd beducht blijven op een drempel of een stoeprand.
Zoals de meeste boerenkinderen bezit Blindman een groter dan gemiddeld
reservoir aan zintuiglijke herinneringen en besef van vergankelijkheid. De
dieren op de boerderij maken hem vertrouwd met de cyclus van leven en
dood. Hij kent de vanillegeur van een pasgeboren kalf. De tot kokhalzen
brengende stank van een dode koe die, halfslachtig toegedekt onder
landbouwplastic, op de kadaverauto wacht. Hij kent het gonzende
doodslied van bromvliegen die haar roze koeienneusgaten in en uit gaan.
Op en rond de boerderij is er voor een kinderhand veel om aan te raken. Er
zijn dierenlijven om te strelen, de tot vilt verklitte vachten in de
wintermaanden, een lauw kippenei in elke hand. Als kind deelt Blindman
een zwijgende kameraadschap met een paard dat met zijn fluwelen
bovenlip voorzichtig ‘happend’ over handpalmen en kruin gaat. Hij heeft
zijn eigen weerspiegeling kunnen zien in een omfloerst paardenoog, een
bruine poel omzoomd met een rietkraag van wimpers. Zo’n paardenoog
lijkt meer op een binnenwereld dan op de buitenwereld gericht, altijd in
gedachten verzonken.
In de mythen en sagen die mijn kinderwereld kleuren komt geen
centaur of sater voor. In mijn verhalen spelen de boerderijdieren de
hoofdrol, het paard en de zwaan treffen elkaar rond middernacht om tussen
de rietpluimen te minnen, uit dat huwelijk worden zwartwitgevlekte koeien
geboren, het Fries stamboekvee. De wereld om me heen wordt bevolkt door
archetypische wezens; de smid die, gehuld in een rookwolk, paardenhoeven
met maansikkels beslaat.