Honderd dingen op één dag, die arme kerel! dacht Oblomov. En dat heet leven! Hij haalde heftig zijn schouders op. Wat blijft er zo van de mens over? Waartoe verspilt en versnippert hij zijn krachten? Natuurlijk, het is zo gek nog niet, eens een kijkje in de schouwburg te nemen en op de een of andere Lidia verliefd te worden… het is een mooi meisje! En buiten met haar bloemen plukken of roeien is best… Maar honderd dingen op één dag, –die arme kerel! besloot Oblomov, terwijl hij zich weer op zijn rug legde met het plezierige gevoel, dat hij er niet van die ijdele wensen en gedachten op na hield en niet langs ‘s Heren wegen zwierf, maar dat hij hier lag en zijn menselijke waardigheid en zijn kalmte wist te bewaren.