Ze dacht aan hoe ze eens samen met haar minnaar op een wintermiddag in bed had gepoogd lievelingsbeelden uit hun jeugd bijeen te rapen. Bij de dingen die zij had genoemd had ze zich laten gaan in nostalgie: de geur van een pan warme bramenjam, het geluid van een koekoek in een bosrand, nachtelijk weerlicht dat de horizon deed gloeien alsof er een lamp in de wolken zat. En wat, dacht ze, ging er verloren als ze zich gewoon deze plek en alle betovering van haar jeugd voorgoed bleef herinneren – niets toch. Maar waarom voelde dat dan zo armzalig?
Ze dacht aan hoe ze eens samen met haar minnaar op een wintermiddag in
bed had gepoogd lievelingsbeelden uit hun jeugd bijeen te rapen. Bij de
dingen die zij had genoemd had ze zich laten gaan in nostalgie: de geur van
een pan warme bramenjam, het geluid van een koekoek in een bosrand,
nachtelijk weerlicht dat de horizon deed gloeien alsof er een lamp in de
wolken zat. En wat, dacht ze, ging er verloren als ze zich gewoon deze plek
en alle betovering van haar jeugd voorgoed bleef herinneren – niets toch.
Maar waarom voelde dat dan zo armzalig?
Van buiten drong iets door – de gil van een fluitketel. In huis was iemand
wakker. Ze kreeg een sensatie die ze de laatste tijd vaker had: dat ze als ze
alleen was niet bestond, of alleen uit geest, gedachte, en pas door de
aanwezigheid van anderen weer haar lichamelijke vorm kreeg. En het leek
dan even heel vreemd dat een ander niets scheen te merken van de
transformatie die ze zojuist had ondergaan.
Misschien, dacht ze terwijl ze de schuur uitliep en de deur achter zich
dichtduwde, was je innerlijke stem de laatste waarmee je in je leven sprak.
Als je doodging en je lichaam stopte ermee, had die stem het laatste woord
en zou ze je vertellen dat je altijd met haar opgesloten was geweest en dat
zij, en zij alleen, je zou vergezellen naar het eeuwige niets.