geen zetel, goddelijk
van gestalte, haalt het bij
deze eenvoudige rechtstaande
knechtschap

geen staat van hoogheid
kleurt hem, hoogstens het rood
van hitte
beslagen door keukenvocht
ziet hij niet uit
als een prinsje

goedkoop uitkijkend over
druipende tuingewassen
gunt hij een zit aan de minste
der werksters, biedt
geen verstrooiing dan enkel
het rechte geluk
van de rug

zich oprichtend
bij de aanrecht, de vaat
toeknikkend, stoom van het gekookte
slikkend of het koek ware
staat hij in nauw contact
met het achterdeel
van de huisvrouw

dankbaar spinnend
aan zijn vrede, leert hij ootmoed
aan hen die ontwend zijn
de rechte weg
van de tucht

schenkt wijding aan
grijze achtermiddagen, meezingend
met de fluitketel en tilt mee
met huismoeders aan
ketels, zich grondig
zweet op het lijf halend, en ’s middags
even uitrustend tussen
tafel en schalen, laat hij zich
overschaduwen door
slaap