Samen slapen lijkt nog het meest op twee dobbers zijn. We liggen losjes verbonden met een bijna onzichtbaar, zilverkleurig koord op het matras. We zinken er een beetje in weg, alsof we op het water dobberen. Er wordt met ons gevist naar slaap. De slaap hapt toe en trekt ons langzaam naar beneden. We worden beurtelings opgehaald en weer ingelegd, en weer opgehaald, en weer ingelegd, en zo verder. Een bodem is er niet. We pendelen in lome golven van slaap en bewustzijn op en neer door de nacht. Onderweg komen we elkaar tegen en dan knuffelen we even, of we mompelen iets onverstaanbaars, slaan een arm om elkaar heen en vervolgen onze gang naar de oppervlakte of de diepte.
Samen slapen lijkt nog het meest op twee dobbers zijn. We liggen losjes
verbonden met een bijna onzichtbaar, zilverkleurig koord op het matras.
We zinken er een beetje in weg, alsof we op het water dobberen. Er wordt
met ons gevist naar slaap. De slaap hapt toe en trekt ons langzaam naar
beneden. We worden beurtelings opgehaald en weer ingelegd, en weer
opgehaald, en weer ingelegd, en zo verder. Een bodem is er niet. We
pendelen in lome golven van slaap en bewustzijn op en neer door de nacht.
Onderweg komen we elkaar tegen en dan knuffelen we even, of we
mompelen iets onverstaanbaars, slaan een arm om elkaar heen en
vervolgen onze gang naar de oppervlakte of de diepte.
Op een dag kwam ik mezelf tegen. De mensen hadden al verteld
dat dat een keer zou gebeuren. ‘Wacht maar,’ hadden ze gezegd, ‘jij komt
jezelf nog wel eens tegen.’ Toen ik het wachten zat was, vroeg ik aan de
mensen: ‘Weten jullie misschien ook wanneer ik mezelf tegenkom? Ik heb
namelijk meer te doen.’ ‘Op een dag,’ zeiden de mensen grimmig, ‘op een
dag kom jij jezelf tegen…’ En nu was het dan eindelijk zover. Een dubbele
hoeveelheid eigenliefde stroomde door mij heen. Ik wilde al met open
armen op mezelf aflopen, toen ik me herinnerde wat de mensen nog meer
hadden gezegd: ’Berg je dan maar!’
En ik borg mij.