Zoals mijn moeder. Ze had een haakperiode. Ze zat in de serre vlak bij de tuindeuren te haken in een rieten stoel omringd door knotten wit garen. Kraagjes voor op onze nieuwe jurken en bloesjes, die mijn zusje en ik gelukkig niet naar school aan mochten, maar wel op zaterdag en zondag moesten dragen. Met het witte garen om haar wijsvinger gedraaid bewoog ze de haaknaald razend snel heen en weer. Je kon nauwelijks zien hoe die lussen, de kantsteek en de dubbele stokjes ontstonden. Alleen het lapje werd langer, groeide onder haar vingers als een rol wit kastrandpapier dat wordt afgewikkeld. Na de kraagjes kwamen de kleedjes, van nog dunner garen in nog kleinere streken en ingewikkelder patronen. Overal in het huis stonden grote kartonnen borden, waarop de kleedjes met spelden gespannen werden. Iedereen in de familie was er al van voorzien. Tot mijn vader er een eind aan maakte, hij kreeg kennelijk genoeg van al dat haakwerk in huis. ‘Hou daar eens mee op, je bederft je ogen ermee,’ zei hij.