Al myn libbens freugden sitte yn de prunusbeam mei in inkeld giel blêd dat
trillet,
Yn de wolkens dy’t út it suden it loftrom lâns skowe,
Yn de blommen fan de attinsje dêr’t de sinne op skynt:
It is de ljochtskyn fan it wetter dat yn de leie stiet,
De tyljens geur fan de rûchskerne yn it foarjier,
It sjongende lûd fan de rotgânzen op de waad.
Mar it is ek memme fleurige jonkheid sa ’t hja meiïnoar yn de moanneskyn de
opfeart del ride,
It is heite bliidskip as er yn de poëzij fan de dichters syn leafde belibbet,
It is pake’ en beppe’ ljochte útgong as hja hân by hân de jonge maitiid yn ‘e
mjitte gean.
O, en faaks is it eat fan de dream fan de fromme
As er de ingels har blanke wjokken iepen tearen sjocht.
Alle vreugden van mijn leven zitten in de prunusboom met een enkel geel blad
dat trilt,
In de wolken die uit het zuiden het luchtruim langs schuiven,
In de bloemen van de hortensia waar de zon op schijnt:
Het is de lichtglans van het water dat in de slenk staat,
De welige geur van de mestvaalt in het voorjaar,
De zangerige roep van de rotganzen op het wad.
Maar het is ook moeders zorgeloze jeugd zoals ze in de maneschijn samen de
vaart uit schaatsen,
Het is vaders blijdschap als hij aan de poëzie van de dichters zijn hart ophaalt,
Het is het licht geluk van opa en oma als ze hand in hand de jonge lente
tegemoet gaan.
O, en misschien is het iets van de droom van de vrome
Als hij de engelen hun blanke vleugels ziet openvouwen.