Bij de tabakszaak was het heel druk. Terwijl ik op mijn beurt wachtte, met het geld al afgepast in mijn hand, zag ik een stapeltje schriften in de etalage. Het waren, dikke, glanzend zwarte schriften, zoals we die vroeger op school hadden en waarin ik altijd – nog voordat ik ze in gebruik nam – vol toewijding op de eerste pagina mijn naam schreef: Valeria.
“Doe ook maar zo’n schrift”, zei ik, “ik heb het dringend nodig”. Ik sprak fluisterend, terwijl ik in mijn tas zocht voor meer geld. Maar toen ik opkeek, zag ik dat de tabaksverkoper een streng gezicht had getrokken en hij zei: “Dat kan niet, dat is verboden.”Hij legde me uit dat die agent elke zondag bij de deur de wacht hield om te controleren of er alleen tabakswaren werden verkocht, en niets anders. Ik was als enige overgebleven in de winkel. “Ik heb het nodig”, zei ik, “ik heb het dringend nodig.” Ik sprak fluisterend, opgewonden. Ik was bereid om aan te dringen, te bidden en te smeken. Hij keek even om zich heen, pakte toen vlug een schrift en gaf het me over de toonbank aan, terwijl hij zei: “Stop het onder uw jas.” Ik hield het de hele weg tot aan huis onder mijn jas.