Sinds een jaar was de heer Fidelius Schnittlein hulponderwijzer op een van de jongensscholen in Wenen. De jonge meester had een vriendelijke manier van doen, zo vonden de buurtbewoners als ze hem in de schoolpoort zijn brave of ondeugende leerlingen zagen begroeten. Hij maakte een goede indruk. Hij was
ook echt een goed iemand, zo wisten degenen die hem beter kenden, en een van hen was juffrouw Lisi. Lisi was de nicht en pleegdochter van de rijke handelaarster vrouw Matzinger, wier winkel recht tegenover het schoolgebouw lag.
Voor de oudejaarsavond van hun eerste liefdesjaar had Lisi een spitsvondig idee. Ze praatte net zo lang op haar tante in tot die instemde om met haar nichtje naar het theater te gaan. Toen ze bij het Burgtheater aankwamen, troffen ze er “heel toevallig” de vriendelijke hulponderwijzer aan.
Vrouw Matzinger viel na de eerste bedrijven in slaap, maar het drama hield de jonge geliefden des te meer bezig. Bij de eerste kus van Romeo en Julia bloosde juffrouw Lisi tot in haar haarwortels en meneer Fidelius keek zo zelfbewust als een Pruisische gardeofficier. Ze zuchtten beiden diep en met een angstvallige blik op de zacht sluimerende tante vonden hun handen elkaar.
Na afloop van het stuk was meneer Fidelius zo beleefd om vrouw Matzinger en haar nicht door het donker naar huis te begeleiden. Bij de poort van haar woning trok tante aan de bel. Weldra hoorden ze de slepende tred van de conciërge door de gang. “Adieu!” zei Lisi zacht. “Adieu!” antwoordde Fidelius met een zucht. Terwijl tante met haar brede rug naar hen toe stond en alles duister was, werd de hulponderwijzer overvallen door roekeloosheid. Hij strekte zijn armen uit, omhelsde het bevende meisje en trok haar tegen zich aan. Zijn lippen gingen al over de hare, die slechts zwakjes tegenstribbelden –
toen de sleutel in het slot knarste en tante zich omdraaide. Nog net op tijd rukten de geliefden zich los. Lisi stormde naar binnen, de trap op. Fidelius rende zonder te groeten weg, de straat in, een plein over, en verder, verder. . .
doelloos de nacht in, voorbij de tavernes waaruit vrolijk vioolgeluid klonk, voorbij de levendige gezelschappen op straat, voorbij de in lompen gehulde bedelaars.
Lisi stond onderwijl in de keuken, de blik gericht op de oude klok uit het Zwarte Woud, waarvan de wijzer langzaam – oh, hoe langzaam! – de XII naderde. Nu was hij helemaal boven, het slagmechanisme begon te zoemen, de ketting ratelde — en toen klonk gebel en gebons en gedreun! De deur werd opengerukt en Lisi slaakte een gil die door het hele huis klonk. Het lawaai had vrouw Matzinger uit haar zoete nieuwjaarsslaap doen opschrikken. Met de bedmuts op kwam ze aangesneld. De nachtlamp in haar trillende rechterhand verlichtte een beeld dat haar diep schokte: Lisi lag in de armen van een grote man die het nieuwe jaar op haar jeugdige lippen kuste.
Natuurlijk volgden er na deze verrassing nog vele serieuze gesprekken, vele moeilijke onderhandelingen, vele tranen, vele verzoeken – maar omdat Lisi zo “onvoorzichtig” was geweest om de kletsgrage buurvrouw op nieuwjaarsochtend tot in detail te vertellen wat er was voorgevallen, en omdat daarom na een paar uur de hele stad op de hoogte was, had de arme gedupeerde tante geen andere keuze dan de reputatie van haar nicht te herstellen. Ze zette de zaak in een goed daglicht en gaf de geliefden haar zegen.
Op de bruiloft, die zeer vrolijk was, bracht het schoolhoofd een toast uit waarin hij benadrukte dat trouw aan de plicht de belangrijkste en mooiste deugd van de mens is. “Doe wat je doet met volle overtuiging!” riep hij pathetisch. Fidelius kneep zachtjes in de hand van zijn bruid en fluisterde: “Dat geldt ook voor zoenen!”