Er was eens een mannetje van niets. Hij had een neus van niets, een mond van niets, was gekleed in niets en droeg schoenen van niets. Hij vertrok op reis langs een weg van niets die nergens naartoe leidde. Hij ontmoette een muis van niets en vroeg: ‘Ben je niet bang voor katten?’
‘Niet echt,’ antwoordde de muis van niets, ‘in dit land van niets zijn er enkel katten van niets, met snorharen van niets en klauwen van niets. Trouwens, ik heb een diep respect voor kaas. Ik eet enkel de gaten. Die smaken naar niets, maar ze zijn best wel zoet.
‘Mijn hoofd tolt,’ zei het mannetje van niets.
‘Het is een hoofd van niets: ook al sla je het tegen de muur, dan nog zul je er niets van voelen.
Het mannetje van niets nam de proef op de som, zocht een muur om er zijn hoofd tegen te slaan, maar het was een muur van niets, en omdat hij een te grote aanloop had genomen belandde hij aan de andere kant van de muur. Ook daar was er helemaal niets, noppes, nada, niente.
Het mannetje van niets was zo moe geworden van al dat nietsen dat hij in slaap viel. En terwijl hij sliep, droomde hij dat hij een mannetje van niets was, en hij liep op een weg van niets, en ontmoette een muis van niets en at zelf ook de gaten van de kaas, en de muis van niets had gelijk: ze smaakten werkelijk naar niets.