Hamnet heeft een helder verstand: de lessen van de schoolmeester kan hij
altijd goed begrijpen. Hij snapt alles wat hem wordt verteld en hij heeft geen
moeite met dingen uit zijn hoofd leren. Werkwoorden, grammatica, tijden,
frasen, getallen en sommen: het gaat hem allemaal zo gemakkelijk af dat de
andere jongens weleens jaloers op hem zijn. Maar hij wordt ook heel snel
afgeleid. Als er tijdens de Griekse les op straat een kar voorbijratelt, dwalen zijn
gedachten af van zijn lei naar de vraag waar die kar naartoe gaat en wat hij
vervoert, en denkt hij terug aan die keer dat zijn zusjes en hij met zijn oom mee
mochten rijden op de hooiwagen, hoe heerlijk dat was, hoe dat verse hooi
geurde en prikte, de ratelende wielen en het ritme van de hoeven van de
vermoeide merrie. De laatste weken heeft hij op school al meer dan eens slaag
gekregen omdat hij niet oplette (zijn grootmoeder heeft gezegd dat als dat nog
eens gebeurt, al is het maar één keer, ze zijn vader erover zal berichten). De
schoolmeesters begrijpen het niet. Hamnet leert snel, kan uit zijn hoofd
voordragen, maar hij kan zijn aandacht niet bij de les houden.
Door het geluid van een vogel in de lucht stopt hij soms met praten,
halverwege een zin, alsof de hemelen hem met stomheid hebben geslagen. Als
hij vanuit zijn ooghoek iemand de kamer binnen ziet komen, stopt hij soms met
wat hij ook maar aan het doen is – eten, lezen, zijn huiswerk maken – en staart
die persoon aan alsof hij verwacht een bericht te zullen krijgen, een bericht
speciaal voor hem. Hij heeft de neiging de grenzen van de werkelijkheid, van de
tastbare wereld, over te glippen en een andere wereld binnen te gaan. Dan zit
hij met zijn lichaam in de kamer, maar is met zijn hoofd ergens anders, op een
plek die alleen hij kent. Kind, word eens wakker, roept zijn grootmoeder dan,
en ze knipt met haar vingers. Kom terug, snauwt Susanna, zijn oudere zus, en
geeft hem een draai om zijn oren. Opletten, schreeuwen de schoolmeesters.
Waar zat je nu? fluistert Judith tegen hem als hij eindelijk terug is op aarde, als
hij bijkomt, als hij om zich heen kijkt en ziet dat hij terug is in zijn huis, aan
tafel, te midden van zijn familie, dat zijn moeder hem aankijkt met een
glimlach, alsof ze precies weet waar hij was.