Vier of vijf dagen na haar dood zat ik in mijn eentje in de woonkamer me af
te vragen hoe het verder moest. Ik stommelde wat rond, wachtend tot de
schok zou wijken, wachtend tot er iets van structuur zou opdoemen uit de
quasi-geregeldheid waarin de laatste dagen waren verstreken. Ik voelde me
gesloopt. De kinderen lagen te slapen. Ik dronk. Ik rookte sjekkies uit het
raam. Het voornaamste gevolg van het feit dat zij er niet meer was, bedacht
ik, was misschien wel dat ik voortaan alleen nog maar aan het regelen zou
zijn, alleen nog maar bezig lijstjes op te stellen en clichés van dankbaarheid
uit te delen, machinaal dagindelingen te bedenken voor kleine kinderen
zonder mama. Rouw voelde als iets uit een vierde dimensie, abstract,
vagelijk vertrouwd. Ik had het koud.

De vrienden en familieleden die waren blijven hangen om te troosten waren
naar huis gegaan naar hun eigen levens. Toen de kinderen naar bed waren
had het huis geen betekenis meer. Niets bewoog.