Elk geluid komt van mijzelf en het is oorverdovend. Krakend duw ik de
sneeuw samen tot een voetafdruk, en daarna de volgende – de inspanning
maakt in mijn lichaam een gebulder los van bloed dat zich door dunne aders
perst, van hartkloppingen, van hijgen; die hele machinerie van
tweehonderd botten en vijf vitale organen klappert en huivert als een
overtuigd schip.
Ik ben een warm lichaam, intact, dat kort de natuurlijke orde komt
verstoren, de temperatuur tijdelijk verandert, heel tijdelijk, niet eens een
milligraad. Dat sporen trekt in het sneeuwdek en verdwijnt, zoals de
strengen met gebedsvlaggen verdwijnen die ze hier achterlaten ter
nagedachtenis aan onbeduidende beklimmingen.
Ik ben op de berg geklommen, en er is niets. Zo is het altijd geweest en nu
pas zie ik het: heel de weg omhoog gaat het nergens anders over, in mijn
hoofd, in de hoofden van degenen die het met me te stellen hebben,
wekenlang, en nu ben ik daar, hier, alleen, onbeschadigd, op tijd volgens de
dienstregeling die ik zelf heb opgesteld, en ik kijk in leegte.
Hierboven zijn heeft geen betekenis – dát is het allermoeilijkste om te
begrijpen.
Adem, kalmeer. Het sneeuwveld is gestold in een dunne, dieppaarse
vrieslucht. Niets beweegt behalve ik; er is geen wind. De wolken drijven
lager, uiteengerafeld tot flauwe nevels, en vangen het eerste licht.
Dit is de top en ik moet hoger nog, verder.
Eén. Twee stappen en bijkomen, ademhalen. Eén. Twee stappen dichterbij.
Ben de eerste, uiteraard. Vroeger beginnen dan de rest, harder duwen, meer
pijn verdragen, slimmer zijn. Mijn plannen komen altijd uit. Gefeliciteerd
met mezelf dan maar: ik, de fanaat, heb opnieuw het niets bereikt.
De berg is 35 miljoen jaar oud, een ongeluk tussen aardplaten, en groeit vijf
millimeter per jaar – nog steeds, elke dag groeit de berg terwijl ik krimp.