Weet je, lieverd, alles op deze wereld heeft een bedoeling’, zei ze zacht, alsof ze hem een geheim openbaarde. Junpei was praktisch in slaap gevallen. Haar woorden verloren in de nachtelijke lucht hun grammaticale vorm en landden heimelijk achter in zijn bewustzijn. ‘Zo heeft de wind bijvoorbeeld een bedoeling. De wind weet alles wat zich in ons afspeelt. En niet alleen de wind. Alles. Een steen ook. Zij kennen ons door en door. Er komt een moment dat we dat inzien. Dat we snappen dat we alleen maar met deze dingen kunnen bestaan. We omarmen ze, we overleven en ons leven wint aan diepgang.