De mens neemt de werkelijkheid maar met een half of een kwart oog waar en vraagt dan: en wat is er nog meer? En dat ‘meer’, dat er niet is, daarmee verspilt hij zijn tijd, zijn hoop, zijn geloof. En zijn liefde verkwijnt, want hoop en geloof gelden het onwezenlijke, maar de liefde gaat uit naar dat wat is. Als het bestaande wordt veronachtzaamd, moet de liefde verkommeren. Zo doolt de mens rond, tot hij zijn hoofd neerlegt en sterft en weer aarde met de aarde wordt. Eindelijk op zijn bestemming. Wij honden moeten ervoor uitkijken dat we ons niet van de aarde laten afleiden, maar zorgen dat we aards blijven in al ons doen en laten. Een vogel verlaat de grond tijdelijk om hoog door de lucht te zeilen, maar hij zoekt steeds de aarde weer op om te eten en zijn nest te bouwen. Laat ons dat bedenken als de kraaien om onze kop fladderen. De aarde is de vastigheid waar niemand zonder kan.
De minske nimt de werklikheid mei in heal of mar mei in fearnse ch waar en freget dan: en wat is der noch mear? En dat ‘mear’, dat der net is, de r fergriemt er syn tiid, syn hope, syn leauwe oan. En syn leafde fertart, want hope en leauwe jilde it u nwe zentlike, mar de leafde giet u t nei dat wat is. As it besteande feru nachtsume wurdt, moat de leafde ferkomme. Sa dwilet de minske om, oant er de holle delleit en stjert en wer ierde mei de ierde wurdt. Einliken teplak. Wy hu nen moatte der om tinke u s net fan de ierde o ffiere te litten, mar ierdsk te bliuwen yn al u s dwaan en litten. In fu gel ferlit de gru n tydlik om heech troch de loft te silen, mar hy siket de ierde allegeduerigen wer op om te iten en syn ne st te bouwen. Lit u s dat betinke as de roeken u s om ‘e kop fleane. De ierde is de fe stichheit de r’t nimmen buotten kin.