Ik ben besmet met poëzie. Ik heb misschien de hand geschud van een zin die al vervloog of van een onbekende vrouw die een ster had zitten in haar zak. Ik zoende wellicht de lippen van een lot dat me altijd de rug had toegekeerd. Ik ben besmet met poëzie, met haar aanstekelijke hoop. Ik strooide al een poosje ogenblikken voor me uit, manifest symptoom dat zich heeft ontpopt als lied. Ik zit niet in een vormelijke taal gevangen, maar maak me meester van het vrije woord, ik besta, bied weerstand en wantrouw wie het heeft over een dood land vooral nu dat land zijn ogen op ons richt. Ik word verhoord, of wat had je gedacht! ‘Moedertaal?’ De ademtocht. ‘Verblijfsvergunning?’ Het woord. ‘Waar hebt u het virus opgelopen?’ Achter uw spiegel. ‘Vreemdeling, wat bent u van plan?’ De wereld bestoken met woorden, ook als de wereld er het zwijgen toe doet. Ik ben besmet met poëzie. Onder mijn vingers broeit een lichte koorts, waarmee ik je graag aan wil steken, zo, met liefkozende lippen.