Ze wil geen likeur maar accepteert een scheutje whisky in haar koffie. Als ze ervan nipt, buigt hij zich naar haar toe en raakt even haar wang aan. ‘Je bent erg mooi,’ zegt hij. ‘Ik ga je uitnodigen om iets roekeloos te doen.’ Hij raakt haar opnieuw aan. ‘Blijf. Blijf vannacht bij me.’ Over de rand van haar kopje kijkt ze hem strak aan. ‘Waarom?’ ‘Omdat je dat zou moeten doen.’ ‘Waarom zou ik dat moeten doen?’ ‘Waarom? Omdat de schoonheid van een vrouw niet van haar alleen is. Die is onderdeel van de overvloed die ze in de wereld meebrengt. Ze heeft de plicht die te delen.’
Met mijn moeder liep ik langs een sportveldje. ‘Kijk,’ wees ze, ‘mooi hè.’ De berm langs het pad lag bezaaid met bierblikjes, allemaal groen. Het waren er zoveel dat het geen lelijk zwerfafval meer was, maar bijna een mozaïek van gras en blik in vele schakeringen van groen. Mijn moeder, die normaal herriemakers en vervuilers wel eens met grof geschut van de brommer zou willen schieten, keek opgetogen naar al dat fraais in de berm. Raar, dacht ik, één blikje zou lelijk zijn, maar een heleboel tegelijk zijn samen iets moois.