Lelijk, zo lelijk, ja, steeds lelijker
bewegen we ons door de binnenstad.
De goede handel die ons lichaam was
vervloog en bijna elke winkelruit
verspreekt zich, nee, beledigt nu je hoofd.

We hadden haren, wimpers en gezichten,
we leefden, legden lippen tegen lippen
en hielden tot de laatste komma vast
aan het geschipper dat ons lichaam was.

Te koop, te koop. De winkelstraat vergaat
van jeugd en hoop op een gelikter hoofd,
geliefden lopen glashard door je heen.

Jugend, Jugend. Nicht zu haben. Ik las
dat in het Paradijs geen spiegels waren.

Lelijk, zo lelijk, ja, steeds lelijker bewegen we ons door de binnenstad. De goede handel die ons lichaam was vervloog en bijna elke winkelruit verspreekt zich, nee, beledigt nu je hoofd. We hadden haren, wimpers en gezichten, we leefden, legden lippen tegen lippen en hielden tot de laatste komma vast aan het geschipper dat ons lichaam was. Te koop, te koop. De winkelstraat vergaat van jeugd en hoop op een gelikter hoofd, geliefden lopen glashard door je heen. Jugend, Jugend. Nicht zu haben. Ik las dat in het Paradijs geen spiegels waren.

Vervoerd op een plotse windstoot alleen door hemzelf gevoeld komt een vlinder, een koolwitje, aangevlogen en fladdert door mijn tuin, zich afvragend is hier de plaats om te rusten, of daar, of daar, en al doende bindt hij met een draad, onzichtbaar voor mij, de slaperige bloemenkopjes aan elkaar en vervolgens ook aan mij. Tot een tweede windstoot hem optilt over mijn hek en uit het gezicht. Wat de tuin achterlaat precies zoals die was, alleen dat nu een gevoel van leegheid bevestigt dat een moment van mijn leven voorbij is dat ik anders niet gedacht had te missen.

Een vlinder spartelde tegen het raam, zocht door de ruit een weg naar buiten. Ik vouwde mijn handen voorzichtig om hem heen en ving wat niet te vangen leek. Na vier minuten zei ik zacht: moet jij niet eens gaan? Toen vloog de vlinder de lucht in en verdween. In het korte leven van één ervan ben ik even, nee, lang, heel lang een veilig huis geweest.