Ik was Mattias, 29 jaar oud.
Ik was tuinman.
En ik hield van mijn werk.
Ik hield er echt van, ik kwam vaak extra vroeg op mijn werk, voor alle anderen,
misschien wel een uur eerder, af en toe ging ik naar de tuin aan de achterkant,
ijskoude ochtenden, mijn adem condenseerde in de vrieslucht, ik ging op het
bankje zitten en hoorde de auto’s langsrijden, vermoeide motoren, ongelukkige
mensen op weg naar een baan die ze haatten, naar vergaderingen met mensen
met wie ze het nooit eens zouden worden, prijzen waar ze niet onder konden
duiken, aanbiedingen waar ze niet overheen konden, zaken die ze moesten laten
rusten, ideeën die op financiële gronden verworpen werden, plannen die nooit
verwezenlijkt zouden worden, die als wondkorstjes op hun handen achterbleven,
die elke keer jeukten als ze nieuwe mensen ontmoetten, met nieuwe ideeën, als
ze hun hand schudden en hen begroetten, hun nieuwe, onuitvoerbare projecten
beloofden.

Als ik één enkele wens had mogen doen, zou ik gewenst hebben dat er niets
veranderde. Dat alles eeuwig vastlag. Ik wil voorspelbare dagen.

Ik zat in de tuin, was vroeg. Later, na een uur, kwamen de anderen aangeslenterd,
we waren met z’n vieren, onder wie een meisje van mijn eigen leeftijd, vrij fors, ze
had de landbouwschool is Ås gedaan, dat was ongeveer het enige wat ik van haar
wist, we praatten niet vaak over dat soort dingen, we praatten überhaupt niet
veel, ik weet niet waarom, dat was gewoon zo. Als we praatten, ging het over
bloemen, we praatten over wat we gingen doen, dat we niet moesten vergeten de
nieuwe planten die in een hoek van de tuin stonden water te geven, dat ik een
paar struiken moest snoeien, had ze eraan gedacht de krans voor de begrafenis te
maken? Eraan gedacht het bestelde boeket te maken, er een kaartje aan te doen,
beterschap, kom snel weer thuis, gefeliciteerd met je verjaardag, gefeliciteerd,
gefeliciteerd, hartelijk gefeliciteerd, ja, daar had ze aan gedacht, en vond ik ook niet
dat de margrieten er in deze tijd van het jaar mooi bij stonden? Altijd mooi,
margrieten, zei ik, en ik gaf echt om dat soort dingen, hier was ik, hier, dit was
mijn wereld, mijn werk, de tuin achter de kwekerij, die uitstrekte tot de rotonde
op Rijksweg 44, die naar het centrum van Stavanger voerde. Ik was een radertje
in de wereld, ik liep niemand voor de voeten. Ik deed wat ik moest doen. Was een
aardige jongen.

Wat ik wilde?
Dit wilde ik.
Een goed functionerend radertje zijn.
De juiste dingen doen.
Meer niet.
Was dat laf?
Was dat eigenlijk laf?