Amsterdam-Noord onderscheidt zich van de rest van de stad door de hoge
concentratie aan openbare tafeltennistafels. Het is niet dat in Osdorp,
Zuidoost, Watergraafsmeer of Slotervaart zulke tafels geheel ontbreken in het
straatbeeld, maar het zijn er niet zoveel als in Noord. Denk aan de
Metaalbewerkerweg, de Magnoliastraat, de Schellingwouderdijk, het
Sterrenplein, de Lohuisstraat, Dijkwater of het speelplaatsje aan de zuidkant
van de Grote Diestraat. Je zou er een fietsroute aan kunnen wijden.
De meeste van deze publieke pingpongmeubels staan er wat verloren bij, opzij
van een flat, in een berm, en doen morsig en onverzorgd aan. Ze zijn gemaakt
van donkergrijs, log beton en niet inklapbaar. Het netje is ook van beton, of van
stevig metaalwerk. Het bolt in ieder geval niet op in de wind. Vanwege hun
robuuste bouw valt de slijtage mee, al zijn ze wel vaak betekend en bekrast.
Er worden vrijwel nooit wedstrijden op deze tafels gespeeld. Ze lijken niet meer
van deze tijd. Ik heb het idee dat ze bijna allemaal uit de jaren zeventig en
tachtig stammen, de hoogtijdagen van het vaderlandse tafeltennis, met Bettine
Vriesekoop als boegbeeld. Stilzwijgend wekken ze de indruk dat het sedertdien
bergafwaarts met deze sport is gegaan, zoals inderdaad bevestigd werd door
Vriesekoop in een recent kranteninterview ter gelegenheid van het
wereldkampioenschap tafeltennis in Rotterdam, waarin ze stelde: ‘De bond
heeft niet genoeg met mijn successen gedaan.’
Moeten deze kleine monumenten voor Bettine dan maar geruimd worden?
Staan zij niet symbool voor een Noord dat hoognodig vernieuwd moet worden?
Voor verveling, regenachtige zondagmiddagen, werkeloosheid, zelfs depressie?
Ik sprak hierover met Lex Warmond, een IJveer-kapitein van begin vijftig.
Warmond en ik hadden elkaar leren kennen op de voorjaarskermis op het
Buikslotermeerplein. Hij was het niet met me eens dat deze tafels net zo goed
afgebroken kunnen worden om plaats te maken voor iets eigentijds en kleurigs,
zoals een skateboardbaan. Ze waren juist onderdeel van het ‘eigen karakter
van Noord’, betoogde hij fel. ‘Moeten we hier soms een soort IJburg worden?’
Zijn grijze ogen bliksemden.