Op de terugweg van de supermarkt zag ik een vrouw met een fiets waarop zowel voor- als achterop een kratje was bevestigd. In de achterste krat stond een hondje, in de voorste probeerde de vrouw een pakket te stoppen. Het pakket was veel te groot, het paste zelfs niet diagonaal. De situatie was pijnlijk om naar te kijken, maar ik zag niet hoe ik zou kunnen helpen omdat het gewoonweg niet paste.

‘Ja, hoe ga je dat nou doen, hè?’ vroeg een Amsterdamse bemoeial. Ik vroeg me af of ze dacht dat het behulpzaam of vriendelijk was om zo’n overbodige vraag te stellen.

Omdat er niet veel in mijn koelkast zat en ik meer honger had dan ambitie,
bakte ik pannenkoeken. Ik pakte ze een voor een van de stapel en at ze op,
terwijl ik een serie op Netflix keek. Ik dronk er cola bij en als servet
gebruikte ik een theedoek. Pannenkoeken zijn best lekker, maar als ik zoiets
eet klinkt altijd dat stemmetje in mijn hoofd. Er zit geen groente in, zegt het
stemmetje dat het midden houdt tussen mijn moeder en SIRE-reclames. Ik
at net een pannenkoek te veel en voelde me misselijk. En hoewel de
uitkomst van de maaltijd niet positief was, weet ik zeker dat mijn tienjarige
zelf erg trots op me was geweest.

Mijn haar was te lang, dus ik ging naar kapsalon Joyce. Ik kom daar sinds het financieel niet meer goed gaat, eerder ging ik naar een dure kapster die altijd drie kwartier aan mijn haar stond de friemelen. Kapsalon Joyce kost maar zeventien vijftig, en daarvoor krijg je ook nog soep (nee, dank je) en koffie of thee. Aan mijn haar is toch niet zoveel eer te behalen. De kapsalon is eigendom van een pensioengerechtigde man die Nico heet, daarvoor was de zaak van zijn moeder, die eventueel Joyce heette. Nico heeft nog van die ouderwetse droogkappen hangen, en heel veel kappersstoelen hoewel hij altijd maar alleen is. Hij rookt shag en stelt vragen over je familie. Mijn familie komt uit Amsterdam en die van hem ook, dus daar konden we het over hebben.
‘Schouderlengte,’ zei ik.
‘Weet je het zeker? Dat is zo kort.’
‘Ja,’ zei ik. ‘Ik weet het heel zeker.’ Ik zei dit zo overtuigend als ik maar kon, want de vorige keer had hij er te weinig afgeknipt.
Hij knipte een stukje van de achterkant af en liet me met de spiegel zien hoe het er nu uitzag. ‘Als het niet kort genoeg is, doe ik wat meer,’ zei hij.
‘Er mag wel wat meer af.’
‘Ja, maar als het straks opdroogt wordt het korter,’ zei hij.
Hij knipte ook de zijkant en daarna was hij klaar en begon hij het haar op te vegen.
‘Er is echt een heel stuk af, hoor. Maar daar zie je niets van.’
Ik had eigenlijk gehoopt dat je er wel iets van zou zien, maar voor deze prijs wilde ik niet zeuren.
‘Ik hou nu eenmaal van lang haar,’ zei Nico bij het afrekenen. Hij realiseerde zich waarschijnlijk niet hoe onhandig dat is voor een kapper.