Als dit een toneeltekst was, zou de eerste zin moeten luiden: een vader en een
zoon staan op een paar meter afstand van elkaar op een grote, ruime, lege
plek. Die plek zou een korenveld, een verlaten, onttakelde fabriek of de
gymzaal vol plastic spullen van een school kunnen zijn. Misschien sneeuwt het.
Misschien raakt het tweetal langzaam maar zeker ondergesneeuwd. Vader en
zoon kijken elkaar bijna nooit aan. Alleen de zoon is aan het woord, de eerste
zinnen die hij zegt worden afgelezen van een papier of van een scherm, hij
probeert iets tegen zijn vader te zeggen, maar we weten niet waarom het lijkt
of de vader hem niet kan horen. Ze staan vlak bij elkaar, maar vinden elkaar
niet. Soms raakt de huid van de een de ander aan en is er contact, maar zelfs
dan, zelfs op die momenten, is de een niet bij de ander. Het feit dat alleen de
zoon aan het woord is, alleen hij, geeft aan dat de situatie beiden geweld
aandoet: de vader heeft geen mogelijkheid over zijn leven te vertellen en de
zoon hoopt op een antwoord – dat hij nooit zal krijgen.