Naar mijn jeugd reisde ik af door toeval (?) en zo op de plek waar talrijke knieën werden geschaafd, schatten gezocht, verdedigd en hard geleerd. Nu rubber tegels onder het klimrek, kleurige buizen met zachte plastic hoeken, en nieuwe mensen op de stoepen. De deuren nog als toen, al zal er fors gestorven zijn. Terwijl ik de parelmoeren schelpen zocht in glanzende algoritmen en gladweg de tijd vergeten.