Fannacht ferve in snijen alle klokken wyt.
Kaaien en fabriken, pleinen en skippen,
alles lei te sliepen.
Dêr’t ik omdangele, heal yn mysels ferrûn,
seach ik yn blau lantearneljocht
in heit, in broer en
it jachtsjen fan har skaden,
swart as de hynsters dy’t har ienris
troch liet en lichem draafden.
Ticht leine alle fivers en grêften
ûnder de winterhimel, in sark.
Njonken de Blokhúspoart stie ik as in muorre.
By de sonoare klanken fan in lege saks
blafte in hûn in kâlde ûnrêst.
Fierderop kaam in skip fan syn kaaien los,
briek mei geweld
troch it kreakjende iis,
ferswevend ûnder nacht syn steden.
Ik seach de skaden fan in heit, in broer,
in ferdwinen yn in hielal, sûnder tekens.
Fan alle wei en wegen bin ik
de ferlitten stêd, mei wenten en winkels en
in gerjochtsgebou, sûnder finsters.
Njonken de Blokhúspoart stie ik as in muorre.
Onder de steden
Vannacht schilderde een sneeuwbui de klokken wit.
Kades en fabrieken, pleinen en schepen,
alles lag te slapen.
Terwijl ik rondslenterde, in mijzelf verdwaald,
zag ik in het blauwe schijnsel van de lantarens
een heit, een broer en
het voortsnellen van hun schimmen,
zwart, als de paarden die eens door
lied en lichaam draafden.
Bevroren lagen vijvers en grachten
onder de winterlucht, een graf.
Bij de Blokhuispoort stond ik als geboeid.
Bij de sonore klanken van een lage sax
blafte een hond zijn gure onrust.
In de verte kwam een schip los van de kade,
brak met geweld
door het krakende ijs,
verdween onder nachtelijke steden.
Ik zag de schimmen van een heit, een broer,
een zoekraken in een heelal, zonder tekens.
Van alle weg en wegen ben ik
de verlaten stad, met woningen en winkels en
een gerechtsgebouw, zonder vensters.
Bij de Blokhuispoort stond ik als geboeid.