Met Dave maakte ik plannen om het leger in te gaan, we oefenden alvast
door elkaar virtueel af te knallen. Als we daar genoeg van hadden reden we
een aantal voetgangers omver, of slachtten een kudde demonen. Soms
gingen we naar buiten, schopten wat rotzooi, vernielden wat publiek
eigendom. Hoe mooi is dat moment waarop het glas van een bushokje barst,
uiteenspat in duizenden kleine vierkante stukjes, als perfect nooit smeltend
altijd fonkelend ijs. Hoeveel kracht je moet uitoefenen, het gaat niet zomaar
stuk, maar alles, alles heeft een breekpunt, en als het dan breekt, dan heb je
echt iets veranderd, niet veel, maar de wereld heeft even jouw gewicht
gevoeld. Of het glas van dat bushokje in elk geval.