Het was in de tijd voor ik echt kon spreken. Bijna niets had een naam, alles was lichaam. Staande voor de spiegel dreef mijn vader het scheermes over zijn wangen, rekte zijn hals en legde met zachte halen zijn adamsappel bloot. Nauwgezet hield hij vanonder zijn wimpers zichzelf in het oog, de welving van zijn bovenlip, zijn onderlip, zijn kin.
Zijn kamerjas had hij los om zijn schouders geslagen. Achter zijn rug, in het bad, deinde ik nog na op de golfslag die hij had achtergelaten toen hij opstond en het water met zich mee trok.
De vrome stilte tussen hem en zijn spiegelbeeld maakte de dingen ongekend helder. Nog even scherp als toen zie ik het natte haar dat op zijn schenen samenklitte. In de spiegel, boven zijn slapende geslacht en zijn melkwitte buik, klom een breder wordend spoor van krulhaar uit zijn navel op naar de ondiepte in zijn borst, waar ik zijn hart zag slaan.
Het bad had hij ruim halfvol laten lopen. Hij had vlokken zeep in het water gestrooid en de bitterheid uit mijn ogen gespoeld toen hij mijn haren waste. Eenmaal gladgeschoren goot hij gulpen water over zijn gezicht, draaide zich om en stak zijn armen naar me uit.
‘Hef je armpkens op,’ zei hij.
Gewichtloos hing ik in zijn handen. Ik wankelde in al mijn gewrichten toen hij met een schone handdoek om mijn oren woelde en mijn kruin droogwreef. Ik klampte me vast aan zijn kuiten.
Wijdbeens op de dichtgeklapte plee wachtte hij tot ik was uitgeduizeld, nam mijn vingers in de zijne en streek met de rug van zijn duim over mijn nagels. ‘Eens zien,’ zei hij, ‘of ’t er nog altijd tien zijn.’ En of er geen vuile randen onder zaten. Dan gordde hij me eindelijk mijn eigen badjas om.