Graag zou ik zo’n big woman willen zijn
met maat XXXL, bolrond gezicht,
geen taille meer, ja iemand van gewicht,
niet eeuwig lijdend aan de slanke lijn.

Niet in de enge ban van BMI
noch van gezondheidsfreaks met schijf van vijf,
al die vervloekte tips voor een fit lijf.
Ik zou bevrijd zijn van mijn vetfobie!

Dan zou ik altijd zalig kunnen schransen:
geen petitfourtje maar een megataart
plus roomsoezen, tompoezen, kokoskransen.

En miepte zo’n fanaat: wat ongezond,
dan zou ik lachen, breeduit, onbezwaard,
ja lekker met een overvolle mond!

Natuur maakt zich weer op, verft bruin
wat naar omlaag moet tussen bomen
die hun jas van hout weer dichtknopen
en traag naar binnen keren. Vallend blad

dat aan de tongen van de wind kleeft,
rochelt over het terras, rolt perken in,
het draaihek van de weken door
waarna het tot zichzelf verzacht.

Maar dennen, sparren houden hun groen
hoog alsof het vastgenageld is,
de bessen van de hulst zijn onderweg
naar koningsrood terwijl de Schoonvrucht
paarse trosjes aan zijn takken gordt.

De wind keert naar het oosten.
De stilte wacht en wacht
op wie verdween om weer te komen