Het prinsenleventje duurt maar kort, want Ba Joesoe bespeurt tot zijn
schrik dat de schatkist niet onuitputtelijk is. Hij begint minder trots te
worden – hij ontwijkt zijn vrienden – de schoenen kraken minder hard – hij
slaapt minder goed – hij droomt van ratten, spoken en spinnen – en hij
tracht zijn vervallen fortuin te herstellen door nummers van het lampaspel
te nemen – nummers voorstellende het voorwerp van zijn droom.
De enige hem nog overgebleven guldens gaan in de zak van de Chinese
bankhouder over, en Ba Joesoe begint er ernstig aan te denken, de arbeid
weer te hervatten. Een nieuw contract, meestal voor honderd dagen, wordt
aangegaan – een handgeld van vijfentwintig gulden genomen, waaruit een
broek en een hemd worden gekocht voor de velden, terwijl het saldo zijn
meisje in handen komt – en als een schaap, dat ter slachtbank wordt geleid,
gaat Ba Joesoe ’s morgens om 7 uur, door zijn broertje of zusje begeleid, dat
de bagage weer draagt, aan boord.
Hij heeft een kort maar glansrijk leven genoten, en gaat nu weer uit om zich
opnieuw datzelfde genot te verzekeren. Goede reis, Ba Joesoe!