Ik vlieg richting Mauritanië, over twee uur moet ik de grens bereiken. Het
schema is krap, de wind blijkt niet gunstig en ik laveer laag over zee tussen
wolken die aan de golven raken. Twijfel: ik ga mijn bestemming niet halen
voordat de zon onder is. Ik keer terug naar Marokko. Bij vertrek stond de
commandant erop dat ik het land vandaag zou verlaten. ‘Goede beslissing,’
zegt hij bij mijn terugkomst.

We kijken naar de halve finale van het WK. De eer van de Nederlandse
overwinning straalt op mij af. De militairen brengen me naar de stad en
zoeken een hotel voor me.

Het is een zwoele slenteravond. Op het plein verlichten de peertjes de
uitstallingen en eten geiten de resten van de dag. Zijstraten eindigen donker
in het zand van de woestijn. Kinderen voetballen bij maanlicht. De mensen
gaan hier pas leven wanneer de zon onder is en de wind is gaan liggen.
Jongens lopen in elkaar verstrengeld. Een briesje waait door de gewaden
van de meisjes. De hele wereld is hier in een straat. Ik eet een halve kip.
Overal waar ik kom, wil ik wel blijven.