Hij is zeven en houdt veel van zijn vader. Op vrije dagen trekken ze er met zijn tweeën regelmatig op uit. Waarom zijn zus en moeder niet meegaan, weet hij niet. En als zij dan hand in hand door de polders, de duinen, langs de zee of, zoals vandaag, door het bos wandelen, voelt hij zich geborgen. En trots, dat ook, want zijn vader weet alles, over planeten, automotoren en muziek; over Vikingen, muizenschedels en vioolbouwers. Nu legt hij hem uit wat je allemaal van het hout van de bomen in het bos kunt maken: huizen, kasten, boten, maar ook andere dingen, zoals panelen waarop de grootste kunstenaars uit de geschiedenis hun meesterwerken schilderden. De Mona Lisa, vertelt hij, is op populierenhout vervaardigd; het mooiste schilderij ooit gemaakt, is begonnen in de groei van een boom. Hij probeert die naam van het schilderij op te zuigen en zegt hem in gedachten na. Hij moet hem onthouden, want, voelt hij, dat is de reden dat zijn vader het hem allemaal vertelt. Hij wil ook slim zijn, dingen weten, net als zijn vader — bij wie hij nog meer leerling is dan bij de juf op school.
Aan het begin van de middag rijden hij en zijn vader met de auto naar het bos.
Het is een koude, prachtige dag, vlekken zonlicht dwarrelen om hem heen, en
Timo, die weer lucht krijgt tussen de bomen, voelt zich al snel wazig en
gelukkig. Over uitgestrekte stukken met hoge dennen golft de met naalden
bedekte bodem, verder en verder onder de eindeloze tunnels groen, en het is
alsof ze samen door de stilte heen onderweg zijn naar een groot avontuur. Zijn
vaders gezicht begint weer op te klaren als hij het verschil uitlegt tussen naald-
en loofbomen. In een ander deel van het bos laat zijn vader hem met zijn ogen
dicht de stam van een beuk betasten. Timo’s hand wrijft heen en weer, glijdt
dan langzaam over de gladde, koele bast omlaag. En daarna moet hij datzelfde
bij een eik doen, waarvan de structuur – zijn handen registreren het verschil
feilloos – ribbelig is, grover.
Hij is zeven en houdt veel van zijn vader. Op vrije dagen trekken ze er
met zijn tweeën regelmatig op uit. Waarom zijn zus en moeder niet meegaan,
weet hij niet. En als zij dan hand in hand door de polders, de duinen, langs de
zee of, zoals vandaag, door het bos wandelen, voelt hij zich geborgen. En trots,
dat ook, want zijn vader weet alles, over planeten, automotoren en muziek;
over Vikingen, muizenschedels en vioolbouwers. Nu legt hij hem uit wat je
allemaal van het hout van de bomen in het bos kunt maken: huizen, kasten,
boten, maar ook andere dingen, zoals panelen waarop de grootste kunstenaars
uit de geschiedenis hun meesterwerken schilderden. De Mona Lisa, vertelt hij,
is op populierenhout vervaardigd; het mooiste schilderij ooit gemaakt, is
begonnen in de groei van een boom. Hij probeert die naam van het schilderij
op te zuigen en zegt hem in gedachten na. Hij moet hem onthouden, want,
voelt hij, dat is de reden dat zijn vader het hem allemaal vertelt. Hij wil ook slim
zijn, dingen weten, net als zijn vader — bij wie hij nog meer leerling is dan bij
de juf op school.
Samen met zijn vader is hij op bezoek bij zijn grootouders thuis, waar een geur en een stilte hangen die hem de adem ook wel benemen. Hoewel hij weet dat ze hun best doen om hem op zijn gemak te stellen, voelt het bij hen thuis altijd alsof zijn kleren twee maten krimpen.
Zijn grootvader, die een scheef geknoopte das draagt en een jasje van tweed, loopt door de kamer en glimlacht zijn vader pijnlijk toe. Die glimlach drukt dingen uit die Timo niet goed begrijpt, maar hij merkt hoe zijn vader erdoor op een afstand wordt geplaatst. Ze zijn het ergens niet over eens, het heeft te maken met woorden uit een andere taal, die hij niet begrijpt. Zijn grootvader trekt uit de enorme kast met boeken tot aan het plafond een dik exemplaar met een verbleekt linnen omslag en begint erin te bladeren. Dan leest hij iets voor, zijn kin opgericht, ieder woord heel langzaam, tartend bijna uitgesproken: ‘There is nothing either good or bad, but thinking makes it so. Hier staat het: either.’ Hij slaat het boek dicht en zet het terug op zijn plaats, met om zijn mond dat onafgebroken, mechanische glimlachje. Een glimlachje dat altijd het juiste woord lijkt te willen hebben.
Zijn vader zit in een leren stoel met zijn kleine, zachte handen gebald in zijn schoot. Hij draait zijn gezicht weg en kijkt uit het raam. Het lijkt alsof hij denkt dat daar iemand staat, buiten op straat, achter de struiken in het voortuintje, iemand tegen wie hij kan zeggen dat hij moet doorlopen, iemand op wie hij zijn boosheid kan afreageren. Maar er is niemand. Timo wacht af naast zijn spichtige grootmoeder op de bank. Er is maar weinig ruimte tussen hen. Ze lijkt een beetje bang, niet alleen nu, eigenlijk altijd. Ze doet hem denken aan een kind, en misschien is ze dat in zekere zin ook wel. Onophoudelijk, in een even stug als gefascineerd ongeloof, bevoelt zijn tong de open plek in zijn bovenkaak, daar waar tot twee dagen geleden nog een snijtand zat. De grote klok met de goudkleurige gewichten aan kettingen slaat koud en helder in de stille kamer.