Deed het geen pijn? Luister je wel?
Ik luisterde niet. Ik lag op mijn rug op de bank
en keek naar het licht dat door de gekleurde rondjes
schemerde als in een kerk, geel, blauw, rood
glas in lood: nooit zoiets in een woonhuis gezien.
We hadden haast, om vijf uur kwam zijn moeder.
Met zijn broek omlaag hupte hij achter me aan,
ik zat gehurkt in bad en hij stond bij de kraan.
Ja, ik vond het ook fijn. De ochtend is de mooiste tijd.

Ik was zestien, zestien jaar later
stond hij naast me in bus zeven:
…het glas in lood, je weet wel, tussen de eetkamer
en de woonkamer, dat hebben jullie toch wel laten zitten?
…welnee. Dat had mijn vader nog gemaakt
gekleurde mappen tussen de twee ruiten,
van het werk meegenomen…
…ik ga er hier uit, ik moet met de metro.

Waarom verliezen wonderen altijd hun glans.
Sinterklaas. De ooievaar. Nu dit.