Amine strekte een arm en hield zijn andere hand boven zijn ogen ter bescherming
tegen de middagzon en om naar het weidse landschap om hem heen te kijken. Hij
wees zijn vrouw een dubbele rij cipressen rondom het eigendom van Roger Mariani,
die rijk was geworden met wijnbouw en het fokken van varkens. Vanaf de weg kon je
het woonhuis en zelfs de wijngaarden niet zien. Maar Mathilde kon zich de rijkdom
van die boer zonder enige moeite voorstellen, een rijkdom die haar hoopvol stemde
over haar eigen toekomst. Het landschap, mooi en sereen, deed Mathilde denken aan
een prent boven de piano bij haar muziekleraar in Mulhouse. Ze herinnerde zich zijn
uitleg: ‘Dat is in Toscane, jongedame. Ooit zul je misschien weleens naar Italië gaan.’
De muilezel hield stil en begon te grazen in de berm langs de weg. Ze was niet van
plan de helling vóór hen te beklimmen, die bezaaid was met grote witte keien. De
voerman kwam woedend overeind en vloekend en tierend ranselde hij het dier af.
Mathilde voelde tranen opwellen. Ze probeerde zich goed te houden en drukte zich
tegen haar man aan, die haar liefdesbetuiging misplaatst vond.
‘Wat heb je?’ vroeg Amine.
‘Zeg dat hij ophoudt die arme ezel te slaan.’
Mathilde legde haar hand op de schouder van de zigeuner en keek hem aan, zoals
een kind dat probeert een boze ouder te vermurwen. Maar de voerman verdubbelde
zijn geweld. Hij spuugde op de grond, hief zijn arm en zei: ‘Wil jij soms ook de zweep
voelen?’
De stemming veranderde en het landschap ook. Ze bereikten de top van een heuvel
met kale hellingen. Geen bloemen meer, geen cipressen, hooguit een paar olijfbomen
die standhielden tussen de rotsen. De heuvel zag er onvruchtbaar uit. Ze waren niet
meer in Toscane, dacht Mathilde, maar in de Far West. Ze stapten van de kar en
liepen naar een onooglijk wit gebouwtje, met een dak dat niet meer was dan een stuk
golfplaat. Het was geen huis, maar een reeks schamele kamers achter elkaar, die
vochtig, klein bemeten en donker waren. Door het enige raam, dat heel hoog zat om
ongedierte buiten te houden, viel een sprankje licht naar binnen. Op de muren zag
Mathilde grote, groene vochtplekken, als gevolg van de laatste regenbuien. De
voormalige huurder had alleen gewoond; zijn vrouw was teruggegaan naar Nîmes
nadat ze een kind had verloren, en hij had er nooit over gedacht om van het gebouw
een huiselijke plek te maken, geschikt voor een gezin. Ondanks de zachte lucht had
Mathilde het ijskoud. De plannen die Amine haar uit de doeken deed vervulden haar
met zorg.