Er zouden honderd zesenveertig dagen verstrijken voordat Annette de harde
aarde van het Italiaanse Naakte Zuiden weer onder haar voeten zou voelen.
In die honderd zesenveertig dagen gaf ze achtenveertig werkcolleges en
vijftien hoorcolleges, woonde ze achttien vergaderingen bij waarvan ze er vier
voorzat, sprak ze op een bijeenkomst van Nederlanders die hun studie in de
Verenigde Staten hadden voltooid, werd ze gevraagd om in het bestuur van
een landelijke organisatie voor de bevordering van kunstbeschouwing in het
onderwijs plaats te nemen, presenteerde ze twaalf keer het
televisieprogramma dat aan haar zorgen was toevertrouwd, werkte ze op de
dinsdagen die ze daarvoor had gereserveerd (de avonden van die dinsdagen
had ze thuis vaak het rijk alleen omdat Aldo en Giu dan bij hun oma sliepen)
verder aan de voorbereidingen voor een boek dat ze wilde gaan schrijven over
de verborgen tegenstrijdigheden in de pronkstillevens van Willem Kalf en Jan
Davidsz. de Heem, ondertekende ze veertien studieadviezen en twee
contracten, luisterde ze naar tientallen presentaties en beantwoordde ze
honderden e-mails. Er was ook nog vrije tijd. In haar vrije tijd zwom ze op de
vroege maandagochtend van acht tot negen uur in het De Mirandabad, ging ze
geregeld met twee collega’s (en met Pauline als zij geen dienst had op het
booreiland waar zij werkte) naar een van de films die werden vertoond in het
filmhuis dat zich aan de andere kant van het kleine Amsterdamse park bevond
waaraan Ben en zij in 1997 — toen banken nog zonder reserve enorme
hypotheken verstrekten aan hoogopgeleide tweeverdieners — een vier
verdiepingen tellende woning hadden gekocht, dronk ze na afloop met
diezelfde collega’s (en met Pauline) wijn in het café dat ook al aan dat park lag,
bezocht ze acht exposities waarvan drie samen met Ben, ging ze zes keer met
hem naar een jazz-optreden in het Bimhuis en had ze zeventien keer seks met
hem (met de man die haar man was, de man die lang niet altijd thuis was, de
man die haar liefhad en die haar lichaam kende als het zijne), gebruikte ze de
avondmaaltijd honderd tweeëntwintig keer thuis en vierentwintig keer in een
restaurant (in een van die restaurants at ze voor de eerste en de laatste keer
van haar leven andouillette), schoof ze om de haverklap haar pinpas in een
geldautomaat, was ze verbaasd over/boos op/in meer of mindere mate
betrokken bij de wederwaardigheden van haar twee zonen en vierde ze samen
met haar gezin en met Pauline, Erik en Sylvia Kerstmis, in een zaal vol
onbekenden Oud en Nieuw en in het gezelschap van een bevriend echtpaar
haar drieënveertigste verjaardag.