Ben je bang voor deze reis? —
hij zal traag zijn en heet.
Ga op je zij liggen om de druk op je hart te beperken.
Je zult rode kleren dragen in je droom.
Grint zal knarsen, een deur zal dichtslaan, stappen
komen de trap op. Een lichaam gaat tegen je rug aan liggen,
gewrichtskop
in gewrichtsholte.
Dat is het ogenblik waarop je weet,
wat weten ook mag inhouden,
wat eeuwig nog mag betekenen,
en wat is leven, wat betekent liefhebben,
het rotsvaste besef
dat je eeuwig zult leven.
De maan boven de zee. Stel dat je van dit eiland aan het dromen bent, dan kom
je nu je bed uit en ga je langs het witte huis van de Belg, het huis waar alle
kamers van verlicht zijn, naar de klip. Je daalt af tussen de manzenillebomen
tot je zand tussen je tenen voelt. Je ziet een bleke vlek. De maan boven de zee,
de golven lichtgevend als een school vissen die op en van het strand worden
gegooid.
Wanneer je dichterbij komt, zie je dat de vlek een vrouw is die aan de waterlijn
staat. Ze schudt de hele tijd haar hoofd, terwijl de rest van haar lichaam
onbeweeglijk blijft. In de verte als drijvende olielampjes, de vissersboten.
Wanneer je nog dichterbij komt, zie je dat de vrouw haar haren niet schudt,
maar dat het de wind in haar haren is. De rotsblokken aan de rand van de pier
glanzen als zilver. Zelfs wie zijn oor bij haar mond houdt kan nauwelijks horen
wat ze zegt: ‘Samoen. Libeccio. Levanter.’ Enkele seconden stilte na elk woord,
maar het is geen aarzeling, eerder een gebed.
‘Chinook. Meltemi. Pampero. Barber. Terral. Poniente.’
Alsof ze de namen van haar Profeet één voor één uitzweet.
Dat je uit de auto stapte
en dat ik snel doorreed om je op te halen
straat in, straat uit, dat ik niet meer wist waar je was,
zei ik, terwijl je ongeduldig naast me zat te knikken,
sneller, zei je, maar je was alweer uitgestapt
toen ik mezelf zag voorbijrijden, tot zo, zei ik nog,
terwijl ik je al kon zien aan de overkant,
hevig zwaaiend, terwijl je instapte, zweterig
snel snel fluisterend en ik zwaar ademend
om die andere auto waarin ik zat de pas af te snijden.
Terwijl het ochtendlicht boven de zee gloorde,
kwam jij het huis uit, links en rechts speurend
of ik al thuiskwam. Die glimlach in het eerste licht
toen je me zag, alsof je in de nek werd gekust.